Ik HAAT de kermis. Pak de ruim 1000 reeds geschreven logs erbij en zoek uit hoe vaak ik dingen hardop 'haat', en dan zul je schrikken. Het is namelijk niet nogal wat. Maar de kermis haat ik echt.

Graag wil ik hieronder uiteenzetten waarom ik de kermis haat, ik een poging jullie aan mijn kant te krijgen of misschien wel een petitie op te stellen en uiteraard te laten ondertekenen in een poging deze afschuwelijke verloedering uit het straatbeeld te doen verdwijnen.

De kermis.

Het begint al met de meer dan afschuwelijke en volstrekt inspiratieloze lantarenpaalvouwers die je weken van tevoren door het hele dorp bij ieder stoplicht tegenkomt. Hoe maak je je straatbeeld lelijk? Een – vaak paarse met oranje – poster met een afbeelding van een reuzenrad en een van-tot datum moet ons lokken. Het schrikt mij af, maar het werkt bij de kinderen. Die stuiteren bijna door de autoruiten heen bij het zien van de non-estetische ongein en dan weet je: tot zover je rust.

Daarna volgen een paar dagen waarin de vraag 'hoeveel nachtjes nog?' centraal staat. Deze vraag komt bij kinderen niet alleen naar boven bij de kermis, ook voorafgaand aan afschuwelijke evenementen als Sinterklaas of een verjaardagspartijtje is het een terugkerend onderwerp. Geloof mij: gezinnen functioneren niet op hun best als de kinderen willen weten hoeveel nachtjes iets nog is. Het is te vergelijken met 'hoe lang is het nog rijden', alleen houdt dit verschijnsel dus een paar dagen, soms zelfs weken aan, maar dat ongemak valt weer weg te strepen tegen het ongemak van de afgesloten ruimte die auto heet, waar je je in bevindt als de 'hoelangnogrijden-issue' de gemoederen bezig houdt. 

Een of twee dagen voordat de kermis los gaat, komen de vrachtwagens met poliepen en grijpkasten het dorp binnenrijden. Het normaal o-zo-ydillische terrein achter het dopshuis of naast de sportvelden wordt volgeplempt met hysterische apparatuur en overal waar je kijkt lopen mannen waar ik mijn hond nog vanaf zou schoppen. Tikje ordi, beetje schmutzig, vlassnor, matje, gouden tand, ketting en grauwe huid. Ze stralen uit: 'Douchen is bij ons een net iets ingewikkeldere aangelegenheid dan bij jou thuis'. Of 'Patat, dat is toch ook groente?' Of: 'Als ik 'm er nou even bij jou in mag hangen, krijgen jij en je vriendinnen een gratis rondje in de poliep.' Ik hou er niet van. Ik vind het vies. En ik, moederkloek, wil mijn kinderen weghouden bij zulks schorriemorrie. Maar doe het maar eens…

Tot een bepaalde leeftijd is het nog niet de straat uit mogen dat wat je kinderen weghoudt bij de kermis. Maar ergens komt een tijd waarop ze gewoon op de fiets stappen en er vandoor gaan. Die tijd zit ik nu. Niet met Floor, die overigens geen enkele interesse in de kermis toont, maar wel met Wout. Vanaf het opbouwen tot de dag dat de laatste suikerspinnenautomaat de dorpsgrenzen weer over gaat, staat hij op scherp.

Goed, het hier houden omdat ze te klein zijn om weg te gaan, is geen meer dus optie dus. 

Ik heb geprobeerd mijn enorme haat jegens de kermis middels indoctrinatie op hem over te brengen. Het is faliekant mislukt. Hoe harder ik schreeuw dat er in sommige Afrikaanse landen een complete riolering kan worden aangelegd of een half ziekenhuis kan worden gebouwd van wat hij stuk wil slaan op een paar rondjes heen en weer bewegen in een epileptischeaanvalopwekkende megabooster-plus, hoe leuker hij het allemaal lijkt te vinden.

Ik weet het gewoon niet meer.

En dan is daar nog de stoorzender die mijn moeder heet. Mijn moeder is van het kaliber 'oma-zonder-grenzen'. Alles mag. Ik heb zelf ook zo'n oma gehad en weet dus uit ervaring dat het geweldig is. Nog steeds denk ik dagelijks aan dit geweldige mensje terug, die het woord 'nee' simpelweg niet kende. Als ik er een nachtje zou gaan logeren, zeurde ik net zo lang tot ik er een week mocht blijven. Bedacht ik dat we nieuwe vissen moesten kopen voor opa' aquarium, dan gingen we dat gewoon doen. En als ik haar kleren aanwilde omdat ik een grote noodzaak in verkleden zag, mocht dat altijd. Ik trok haar complete huis overhoop omdat ik een winkel wilde maken van de voorraadkast, we aten iedere avond wat ik wilde eten en ik mocht tot belachelijk laat opblijven en bolognesechips eten tot de zak leeg was. En als ik dan weer thuis was (bij de moeder die nu dus te boek staat als 'oma-zonder-grenzen') huilde ik mezelf een dag of twee, drie in slaap omdat ik mijn oma zo miste. Of ik trok de grenzen die ik weer had niet – geen idee.

Mijn moeder dus, stoorzender. Ja. Echt heel erg. Mijn moeder heeft het idee dat een kind overal recht op heeft en dat het nooit genoeg is. Dus logeerpartijen in Vinkeveen lopen negen van de tien keer uit op pretparkbezoeken, vliegerfeesten in Katwijk ('Oma vindt vliegeren leuk, ze gaat een NOG grotere voor ons kopen!'), spare-rib-festijnen ('Oma haalt de lekkerste spareribs van de wereld! Helemaal in Aalsmeer!'), late-night-party's ('Bij oma mag ik altijd tot elf uur opblijven!') en de aanschaf van door mij verboden zaken als mega-lolly's, lichtgevende zuurstokken, kilometer-kauwgomrollen en XXL-zakken popcorn. De sky is the limit op Plaswijk en als ik er iets van zeg, krijg ik: 'Ach, laat mij toch. Ik vind het leuk', te horen. Op mijn eerste verbod op de kermis hoorde ik Wouter tegen een buurjongetje zeggen: x91Oh, dan ga ik wel met Oma Kippen. Die neemt altijd honderd euro mee naar de kermis.x92

Ik ga er tegenin, zeker. Maar op gepaste wijze. Ik weet dat als ik teveel op mijn strepen sta ik niet alleen knallende ruzie met grenzeloze oma krijg, maar ook alle credits bij mijn kind verspeel. En aangezien ik van beiden zielsveel houd, denk ik om mezelf rustig te houden terug aan mijn eigen oma en denk ik (terwijl ik het mantra zijzijngekjijniet neurie)  'Ach, dit is de tijdsgeest. Als het mensje nu had geleefd, had ik waarschijnlijk ook nog meer verwend geweest dan toen het geval was.'

En ooit komt mijn revenge, echt. Dan gooi ik bakken roet in de strenge opvoeding van mijn eigen kleinkinderen door ze een paard en een kinderquad te geven en iedere dag dat ze bij mij zijn nachten op te laten. Misschien voer ik ze wel champagne. Of trakteer ik ze voor hun rapport op een weekend shoppen in New York en krijgen ze een chiuaha als ze hun zwemdiploma halen. En uiteraard gaan we altijd als ze komen uit eten. Bij de Librije, waar we dan spare-ribs bestellen met heel veel mayonaise en cola.

Tegen mijn (hardop uitgesproken) wil in heeft mijn moeder Wouter gisteren meegenomen naar de kermis. Een 'sorry' via de whatsapp kon er vanaf, gevolgd door de zin dat ze niet meer dan 300 euro uit zou geven, x91beloofdx92. Ik dacht toen een lelijk woord, wat ik hier niet neer zal zetten.

Ik had het losgeklikt. Geparkeerd. Ik had vrede met het bezoek en negeerde het neppistool met de 5000 kleine gele balletjes die weer dwars door mijn kamer werden geschoten, evenals de stijf van de kleurstoffen staande snoepexcessen die in en uit monden werden getrokken.

Maar nu stond ie dus net weer aan de deur met in zijn kielzog de buurjongen en een mij onbekend kindje. 'Mag ik 7,50 van mijn zakgeld? We gaan zo naar de kermis.' Ik flipte. 7,50. Zomaar, down the drain. 'Je bent gisteren ook al geweest. Nee.' Een vermoeide zucht volgde, compleet met wegdraaiende ogen om mijn waanzinnigheid in de kwestie wat te verduidelijken. 'TJEEEEEZZZZZ' 'Nee Wout, nee is nee.' 'MAAR LUCA IS GISTEREN OOK GEWEEST!' Ja, en daar sta je dan, met al je principes en opvattingen over de verloederende werking van de kermis. Want ik kan het wel grote bagger vinden, hij vindt dat niet. Hij vindt een paard grote onzin, daar verkoop ik mijn Max ook niet om. Ik belde mijn moeder, misschien wel het domste wat ik kon doen. 'Wat moet ik nou?' Ze ontstak in een relaas over gepast geld meegeven en op is op en dat ik ook wel eens toe mocht geven aan de kermis en ze sloot af met het dodelijke 'jij en ik verschillen hierover van mening'. Met andere woorden: je zoekt het maar uit, maar ik vind je een onmenselijk strenge moeder voor mijn kleinkind.

Ik belde Jeroen, die achter mij stond. Ik wist het niet meer. Vanavond gaat hij met Jeroen en oom Elmer naar de film, gisteren dus de kermis, zaterdagavond ook weer een film-aan-de-plas: het is niet dat we hem hier dagen en weken achter elkaar in een klein kamertje met grijs gestucte wanden, een blokkendoos en een bruine boterham houden. 

En dan begint dus het grote schuldig voelen, versterkt door Wouter die een paar keer per uur binnen komt lopen met een intens verdrietig gezicht, opmerkingen als 'nou, dan heb ik zo even niets te doen…ik kan wel gaan kijken hoe zij lekker geld uitgeven, maar dan denken ze vast dat ik wil dat ze iets voor mij betalen. En dat wil ik nietx85'. Zijn hangogen sneden dwars door mijn ziel en gevoelens als 'Hester! Kun je dat kind in deze moeilijke periode in zijn leven niet gewoon een dagje plezier gunnen! Je faalt al zo genadeloos als scheidende moeder, doe dan tenminste iets goeds in je leven!' wisselden teksten als 'Nee, laat 'm lekker gaan. Nog even en hij gaat er werken en hangt ie over een paar jaar ook met een gouden tand en een vrijkaartje voor de poliep de player uit te hangen bij een paar lokale 15-jarige dorpssletjes.'

Ik heb de knoop doorgehakt. Ik heb hem vijf euro uit zijn spaarpot laten halen en er zelf 2 euro bijgedaan. Dat is vanaf de inzet toch 50 cent winst voor mij en het levert geen gevaar voor de relatie met mijn zoon en grenzeloze oma op.

Zojuist kwam hij naast me staan en hij las de kop van deze log. Hij wees ernaar. "Ben je er weer lekker over aan het schrijven, mammie?" Ik trok hem naar me toe en gaf hem een kus op zijn mooie gezichtje. "Ja. Ik ben zwak, maar trek er tenminste een log uit. Hou je nu weer van mij?" Ik kreeg een kus terug. "Ja. Heel veel. Zal ik een zuurstok voor je meenemen?" "Nee, dat hoeft niet. Beloof nou maar gewoon dat deze liefde voor de kermis een tijdelijke is, dan is mama meer dan tevreden."

Het is alweer een tijd geleden dat ik hier uiteen heb gezet hoe je moet Hyven. Hyven, je weet wel; dat wat tegenwoordig alleen nog maar gebeurt door je kinderen en gepaard gaat met een overkill aan spelfouten, emoticons en onbegrijpelijke spelletjes, clipjes en quizjes. Wout Hyvet zich een slag in de rondte, waarbij hij de meeste tijd doorbrengt in een virtuele wereld genaamd Ecky (waar je punten kunt verdienen, mooie kleren kunt kopen, een virtuele vriendin aan de haak kunt slaan en dan een knuffelbeer cadeau mag doen x96 ofzo). Ik heb ingesteld dat zijn berichten op mijn mailadres binnenkomen (stukje ouderlijke controle) en aanschouw tenenkrommend de in volstrekt foutief Nederlands inhoudsloze opmerkingen die van allerhande en mij veelal totaal onbekende types voorbijkomen. Hij stevent op de 300 Hyvesvrienden af: ik vraag me af of hij xfcberhaupt tot 300 kan tellen.

Nou is Hyven allang niet meer voor mensen van onze leeftijd – hoewel die wetenchap niet bij iedereen is geland. Wij x91volwassenenx92 zijn massaal overgestapt op Facebook, alwaar we ons op een iets hoger niveau vermaken dan in de gele speeltuin van nu de Telegraaf ooit het geval was. Maar nu blijkt: Facebooken is niet iets wat voor iedereen is weggelegd. Of beter gezegd: het Facebooken gaat niet iedereen even goed af. Nou wil ik hier niet beweren dat ik de wijsheid in pacht heb, maar ik zou toch graag x96 als communicatiewaanzinnige pur sang- een semi-expert willen uithangen door wat tips uiteen te zetten. Ik denk namelijk dat we, als we allemaal de neuzen een kant op draaien en ons houden aan wat simpele spelregels, van Facebook iets moois kunnen maken. En iets moois kunnen houden. Daarom nu: An education in Facebook!

1. Hou je kinderen erbuiten. Stel niet voor een account aan te maken voor je 10-jarige zoon, om hem er gezellig bij te betrekken. Hij heeft Hyves en daar moet hij het mee doen. Laat x91m daar lekker de kunstmatige dislect uithangen met zijn x91egt welx92: op Facebook hebben we het liever niet. De enige legitieme reden is een overdosis vrienden x91overseasx92, maar wanneer dit niet het geval is houd je ze er gewoon weg. Pas als de 18 zijn gepasseerd kun je erover onderhandelen, eerder niet. Stel bijvoorbeeld: eerst je rijbewijs, dan Facebook. En doe je het niet voor jezelf, doe het dan voor ons. Want jouw kind gaat ons namelijk ook een uitnodiging sturen en spammen met stomme quizjes.
2. Breng eigen nieuws. Dat Amy Winehouse dood is heeft je emoties misschien op hun grondvesten doen trillen (alsof dat xfcberhaupt het kopje nieuws mag dragen x96 heel veel voorspelbaarder dan dat kon toch niet?), maar als we daar meer over willen weten, zoeken we dat wel op op de daarvoor bestemde en talrijk aanwezige nieuwssites. Eigen nieuws hoeft niet perse spectaculair te zijn om te boeien. Zo vond ik de foto van de magnum Equador van Joyce erg leuk. Ik weet nu dat stikken in dit ijsje misschien wel de mooiste dood voor een vrouw is. Leuk om om te lezen dat vriendin Jacco een dag met iPad en eten in bed heeft doorgebracht. Duidelijk dat ze een dagje ouder wordt en flink moet uitbrakken van een boottochtje door de Amsterdamse grachten. En het was ook fijn post-weekend nog eens beeldmateriaal van de skileraar te zien die Herman op de Gay Pride aan de haak heeft geslagen. Mijn herinnering eraan was al wat aan het vervagen. Ik hou van dat soort mededelingen en misschien nog wel meer van de reacties die het losmaakt. Facebook is bedoeld om je vrienden op de hoogte te houden van je leven. Dat Amy Winehouse dood is, heeft niets met JOUW leven te maken. Dat je je kind kwijt bent en halverwege de trap terug vindt (Joan, recent), zojuist de eerste stappen van je dochter hebt meegemaakt (Michou, recent) en een blauwe plek op je bovenarm hebt ter grote van een XL ei (Danny – dit weekend) is eigen nieuws. Het vertelt wat over jou en zo hoort het.
3. Probeer berichtgeving over het weer te vermijden. Als het keihard regent in augustus en jij daar een beetje van baalt, moet je dat maar in stilte doen. We kijken (over het algemeen) allemaal naar dezelfde wolken, waar dezelfde enorme hoeveelheid water uit komt en de sfeer wordt er niet heel erg veel beter op als je daar op FB oeverloos over gaat zitten zeiken. Ook hier weer: geen enkele toegevoegde EIGEN nieuwswaarde. Omgekeerd zijn dertig blije berichten op rij over de stralende zon ook weinig interessant. Het weer: ook op Facebook dus een onderwerp waar je over praat als je verder niets te melden hebt.
4. Probeer berichtgeving over je dag en nachtritme te vermijden. Fijn dat je wakker bent en koffie hebt gezet, maar dat is de driehonderdste dag op rij ook niet meer boeiend. Dat je nog moe bent evenmin en dat je je oogjes tegen middernacht gaat sluiten ook niet. Dus verras ons; doen wij het bij jou ook! En laat berichten dat het weekend is begonnen of – kots – zaagmans op woensdag is langsgeweest ook achterwege. Dat je maandag baalt dat je weer moet werken is rot. Maar misschien moet je dan gewoon lekker een andere baan gaan zoeken.
5. Schrijf in ABN. Ik denk dat we al een heel eind zijn als we eens massaal gaan proberen het woord me niet als bezittelijk voornaamwoord te gebruiken. Het is niet me broer, me hond of me baas. Dat is het NOOIT. Ik ben er een groot voorstander van mensen die het woord me foutief blijven gebruiken verplicht een jaar terug de schoolbanken in te sturen. Of in elk geval de behaalde diplomax92s ontnemen. En het is ook nooit leuk woorden express fout te spellen. Egt is daar misschien wel het meest kansloze voorbeeld van. Het is ECHT x96 echt. Overigens twijfel ik eraan of deze woorden expres fout gespeld worden. De generatie iets achter de mijne lijkt werkelijk niets te hebben opgestoken van wat de leraren ze hadden moeten bijbrengen. Shame on you! Het betreft hier ons prachtige Nederlands! Wat mij betreft een stukje werelderfgoed en dat moeten we goed conserveren.
6. Blijf weg van quizzen en spelletjes. Volgens mij zit er niemand op te wachten vragen te moeten beantwoorden als x91Zou X je leven redden als je onder een brug bungelt en bijna te pletter slaat op de rotsen 60 meter onder je?x92 HOU OP! Maak je leven niet nog ingewikkelder met duizenden x91what if-vragenx92. En hou alsjeblieft ook op met Farm Village. Hartstikke leuk dat je iets gevonden hebt om je tijd mee te doden, maar wij hoeven niet te weten dat je een varken en drie balen hooi hebt gekocht, waarmee je boerderij steeds meer op een echte begint te lijkenx85Nu nog een dekhengst om je pony te laten bevruchten…
7. Probeer begrijpelijk te blijven. Uitaard; veel nieuws is voor insiders x96 je moet erbij zijn geweest. Maar maak er niet teveel een eigen feestje van. Wij zijn je FB-vrienden, waanzinnig nieuwsgierig en willen precies weten waar je het over hebt. Dus verduidelijk met fotox92s of een korte uitleg.
8. Probeer niet te emotioneel te worden op Facebook. Ik zie ze wat langskomen, oneliners als x91Wat stelt de wereld je teleur. Gelukkig heb ik mijn hond nog.x92 Of x91Ben ik nou de enige die ziet hoe het werkelijk zit? #verdrietigmaarnietverslagenx92 Ik begrijp het wel: je vrienden hebben je laten vallen, je vent is vreemdgegaan. Allemaal heel rot, maar de FB-schandpaal lost niets op. Sterker nog, het enige dat gebeurt is dat jouw vrienden elkaar onderling gaan mailen of smsx92en met de vraag: x91Wat is er met X in godsnaam aan de hand? Wat is dit voor een kansloze schreeuw om aandacht?x92 Probeer ook niet teveel zelf te posten op FB als je teveel hebt gedronken. Zeker geen beeld, tenzij goedgekeurd door een onafankelijke en nuchtere commissie. Het leed is al geleden als je de volgende dag door al je FB-vrienden laveloos bent gesignaleerd met iemand van wie je de naam niet eens meer weet.
9. Reageer. Like, plaats een reactie, link, tag of noem mensen in je bericht. Dat geeft de interactie waar FB juist voor bedoeld is. Je moet FB eigenlijk zien als een soort kringgesprek waar we allemaal aan meedoen. Als er in de kring iemand begint te ouwehoeren blijf je ook niet met een star gezicht zwijgend voor je uitstaren. Dus heeft iemand een nieuwe hond gekocht, dan x91likex92 je x91m en bied je je bench te leen aan en post je een foto van jouw hond met een strik om zijn nek en een bordje tussen zijn poten waar x91Welkom op de wereld, Bertje Bulldog!x92 Daar reageert de volgende weer op met een horrorverhaal over een soortgelijke hond die hem het halve onderbeen heeft gekost of een derde die inhaakt met een recept van gebakken hondenoren in een wasabidressing met gepocheerde artisjokhartjes. Ik zou hier eigenlijk een oproep willen doen aan iedereen de zwijgende FB-ers uit de groep te gooien, maar daarmee zou ik mijn beste vriendje Mick buiten de deur plaatsen. Dus doe ik het niet. Maar wel wil ik zeggen: stil Facebooken is voor niemand leuk (MICK!!!).
10. Voel je door Facebook niet persoonlijk aangesproken. Als jij in een eenzame dip zit en je vrienden plaatsen blauwe fotox92s van het weekend op hun  pagina, is dat niet om jou te zieken x96 hoewel dat waarschijnlijk wel zo voelt. Hun leven gaat gewoon door. Mocht je ook een statement willen maken, dan kun je beeld van jezelf plaatsen, wegkwijnend van verdriet in je joggingbroek op de bank met drie dozen tissues en een scheermes naast je. En daarover wil ik dan ook weer zeggen: x91voel je er niet persoonlijk door aangesprokenx92. Dat plaatst diegene niet om jou te laten voelen dat jij harteloos bent door te genieten van een blauw weekend terwijl hij of zij suicidaal op de bank hangt. Dat doet hij alleen om dezelfde reden waarom we allemaal op Facebook zitten:

 AANDACHT!!!

Okxe9, het is nu definitief: ik vind kinderen stom. Ik heb er vandaag twee te leen en het buurjongetje is aangehaakt. Dat maakt vijf kinderen. Mijn idee erbij was: mooi weer, lekker buitenspelen, zo nu en dan een broodje of een ijsje bij ze naar binnengooien en ik lekker rust om mijn deadlines te halen. Ik moet mijn column schrijven, nog minimaal vijf logs tikken, vier interviews plannen en nog een kleine tekst schrijven. Dat klinkt een stuk spannender dan het is: ik moet gewoon werken.

Vanaf xe9xe9n uur is het hier al een dolle dwaze hysterie die steeds een nieuwe vorm aanneemt. Het begon met een ruzie tussen de mannen. Wout en Luca wilden naar het speelwoud om te BMX'en, maar Nick wilde alleen op de BMX, niet op de step. Wout wilde niet alleen maar op de step – ook op de BMX. Het zal je grootste zorg zijn, als ze later de energieeindafrekening krijgen, in scheiding liggen, geen werk hebben en overal rimpels krijgen zal ik ze er eens aan herinneren. 'Wist je nog…toen je niet op de BMX mocht? Dat was even andere koek dan die grijze haren en die vellennek van nu he?' Terwijl de ruzie tussen Nick en Wout doorging hield Luca een bal hoog in de tuin en jullie begrijpen: in onze tuin mag niet gevoetbald worden. Ik sprak de heren toe, maar werd onderbroken door een wesp. Nick bleef er bijna in: gillen en janken. Toen viel er een broodje op de grond dat Jip – volledig alert omdat hij weet dat dit de ultieme momenten zijn om toe te slaan – in z'n geheel opslokte. Wout gilde in de out-of-control-modus de boel bij elkaar: zoiets grappigs had hij nog nooit gezien. Ik trok de overtrokken hysterie  niet en maande hem tot rust. Luca maakte van de gelegenheid gebruik om de bal weer hoog te houden en in de twee minuten dat ik mij vervolgend even terugtrok in de keuken voor een caffeineshot lag Nick 'getackeld' op de grond met naar het leek minstens drie inwendige bloedingen. Wout vroeg om ijs – van de snackbar, niet ter verzachting van Nicks pijn. Ik dankte de heer op mijn blote kniexebn dat Floor en Anne een manier hadden gevonden om zich te vermaken: ik had ze in elk geval al een half uur niet gezien of gehoord.

Wout begon weer te gillen om het broodje, Nick ging mokkend in een hoek zitten en Luca…hield de bal nog een keer hoog. Ik stelde voor dat het grote spelen nu dan echt zou beginnen of dat ik anders de hele speel cq logeerpartij af zou blazen end at Rob en Irini daar ook niet heel erg blij mee zouden zijn. Ik dreigde met een weekend solitaire opsluiting, en kreeg van Wout een enge nabootsing van een uitheems dierengeluid als reactie, gecombineerd met een brutaal gezicht en wegdraaiende ogen. Het was de druppel, ik haalde uit. Niet hard, niet eens helemaal raak zelfs (ik sla als een wijf), maar de halve confrontatie met mijn vingertoppen op Wouts schouder zorgde voor een geluidsclimax waar een gemiddeld goedgevuld voetbalstadion een puntje aan kon zuigen. Wat ik deed grenste aan mishandeling, zo probeerde hij me middels gebaren en over de grond rollen duidelijk te maken. Jeroen en ik kennen deze schwalbe, we reageren er niet eens meer op. Maar het is wel meer dan irritant telkens te worden afgeschilderd als de ergst denkbare beul als je hem ook maar even bij zijn arm pakt om oogcontact te krijgen. Mocht dit allemaal een voorbode van een heftige puberteit zijn, dan wil ik bij deze de oproep plaatsen voor een paar leuke gastouders, goede pyschologische begeleiding en een adres waar ik illegaal zware tranquillizers kan kopen. Ik trek dit niet!

Goed, Wouter kwam zijn gelijk halen door nog even loeihard tegen mij te schreeuwen dat niet hij maar Nick het broodje op de grond had laten vallen en niet hij maar Luca de bal hooghield.

"JA! En jij gilt de hele tijd als een mager speenvarken en je geeft mijn een brutale snavel. Wegwezen, buitenspelen. Ik laad zo de 500 vol kinderen en dan zal ik me samen met divisie Aalsmeer sterk gaan maken voor een heel naar en eenzaam weekend heren!"

Wout gilde nog wat terug, rende de deur uit en Luca en Nick bleven mij met grote ogen aankijken.

"Jongens, ga lekker buitenspelen. Ik moet werken, ik vind jullie heel lief en aardig, maar als jullie om mij heen gaan lopen dribbelen word ik vals. Ga voetballen, een hut bouwen, klim in een boom of ga fietsen. Maar nu even weg uit mijn kantoor."

Ik keek er nog wat vriendelijk bij en ze vertrokken. Leve kinderen met een wat geharde ziel: met poppetjes die bij mijn eerste de beste woedeuitbarsting emotioneel ten gronde storten kan ik niet zoveel.

Ik opende een document, begon te tikken en nog voor ik de acht woorden bereikt had (en ik heb een behoorlijke aanslag per minuut, dus dit was MEER DAN snel) kwamen Floor en Anne naar beneden.

"Ik weet niet wat we moeten speeeeleeeennnn…" Denk er Floors stem, standje zeikerig bij. 

"Nee meid, dat is ook heel lastig als je zoveel opties hebt."

"Mogen we televisie kijken?"

"Nee, het is mooi weer. Van televisiekijken word je een inactief dik kindje met vierkante oogjes. Ga springtouwen, fietsen, elastieken, de paarden voeren: zat te doen!"

"Maar dat willen we nieeeet…"

"Zucht. En ik wil niet dat jullie mij met dit vraagstuk komen vermoeien. Als ik vroeger vriendinnetjes te spelen had, waren we de hele tijd buiten!"

Ik gooide de leugen er zonder gene uit.

Even later had ik mijn moeder aan de telefoon. "Ach meid hou op. Als je nichtje kwam logeren hadden jullie de hele tijd ruzie. Het was alleen maar onrust! Nee hoor, dat ging bij jou vroeger niet anders. Weet je wie er pas lief met elkaar konden spelen? Elmer en Bas! Die hoorde je niet."

Ja hoor, voer Elmer maar op. Doet ze altijd om mij slecht af te schilderen. De kleine dikke beroepspestkop – lief spelen… Ik kan me een verhaal herinneren dat hij en Bas een keer als kleuters een heel pakket folders dat de bezorger had laten staan van drie hoog over de galerij naar beneden hadden gegooid. Nee…geen omkijken naar! Ik besloot er niet heel veel langer op door te gaan. Ik kon het hele folder-akkefietje opvoeren, maar zou het toch verliezen. Ze wist vast nog iets dat Fleur en ik gedaan hadden dat VEEL erger was.

We zijn inmiddels uren verder en de laatste tetterpartij van mijn kant dateert van 10 minuten terug. Wout moest plassen en kwam keihard rennend het huis binnen terwijl hij riep "IK MOET NAAR HET TOILET! IK MOET NAAR HET TOILET" Hij vloog bijna om de tafel de bocht uit en klapte de deur open tegen mijn stoel. Drie seconden later kwam Nick met hetzelfde tempo binnenrennen. Voor de toiletdeur ontstond een gesprek over wie waar was en wat ie daar aan het doen was. Zouden wij als volwassenen eens moeten doen. Dat ik bij Irini een wijntje doe en dat ik dan als zij gillend naar het toilet rent, opsta, bijna door de tussendeur heen knal en vervolgens aan de toiletdeur ga rukken en vraag wat ze daar aan het doen is. En dat Irini dan keihard op de deur gaat bonken en terugroept dat ze zit te plassen en dat ze weg moet gaan. Het is allemaal niet normaal – xe9cht niet. Mijn uitbarsting kwam omdat na het plassen (niet doortrekken) een achtervolgingsactie door mijn huis volgde, waarbij eerst Wouter en daarna Nick de voordeur bijna uit de sponningen sloeg. Let wel: ze waren op dat moment maximaal 15 minuten niet in de buurt geweest.

Floor en Anne zijn nu naar de paarden. Wel na een kleine catfight over het feit dat Floor onder haar zomerjurk paardrijlaarzen aantrok – iets wat Anne liever niet had. Het verschil met een meidenruzie is dat dat allemaal wat beheerster gaat. Er wordt niet geschreeuwd, alleen maar heel boos en ontevreden gekeken. Bij mannen moet het met veel schreeuwen, gooien met deuren, rennen en slaan.

Ach, ik weet het: het is volstrekt normaal kindergedrag. En in de tijd dat ik deze log eruit pers had ik ook mijn column kunnen schrijven of die interviews kunnen plannen. Het is gewoon een foute mix van kinderhysterie, vakantiemoeheid en stress. Maar ik denk dat ik namens iedere ouder spreek die uit liefdadigheid een kinderschare op zich neemt en een berg ruzies en herrie als dank terug krijgt: zo leuk is het allemaal niet… Morgenmiddag breng ik Wout bij Nick, waar Irini en Rob mijn taak overnemen. Ik heb het met ze te doen. Het is niet niks.

De laatste onderbreking die ik hier opteken is van Wout. Die komt aanlopen en vertelt dat het 'helemaal mis is met zijn spieren, dat als hij zo doet (stampt keihard met zijn voet op de grond) het vreselijk veel pijn doet'. Ik heb geen idee hoe het komt, maar zie zo snel niets dat lijkt op een open botfractuur. "Dan moet je dat maar niet doen. Je loopt nog, dus het zal wel weer goedkomen."

Ze staan nu buiten ruzie te maken in de poort: de mannen tegen de vrouwen. Ik kan uren doorgaan, maar stop. Ik heb nog wat deadlines te halen…

Nu de eerste verdoving na de beslissing de stekker uit ons huwelijk te trekken is uitgewerkt, moeten we verder kijken. Een extra huis vinden is de eerste prioriteit. We kunnen jullie inmiddels mededelen dat dat niet de meest makkelijke opgave uit ons leven tot nu toe is. Sterker nog: we hebben er een bijzonder zware dobber aan. De huizenmarkt is nowadays zo verziekt dat je ofwel heel veel geluk ofwel een enorme berg geld mee moet nemen om er nog een beetje iets leuks uit te kunnen slepen.

Jeroen blijft in ons huis in Wilnis wonen en ik zoek iets anders. Het liefst kloon ik ons huidige huis en zet ik het een straat verderop, zodat de kids over en weer kunnen lopen en ik sfeerwise een beetje op gelijk niveau kan blijven. Het is balen dat de buren net hun huis verkocht hebben, want nog liever koop ik dat, plaatsen we een deur in de tussenmuur en lossen we het zo op. Kook ik zo nu en dan gezellig voor x91de buurmanx92 en komt x91de buurmanx92 als mijn hordeur knelt even het rolkatrolletje olixebn en waterpas hangen. Maar dat gaat x91m niet worden x96 en dan niet alleen omdat Jeroen totaal niet in staat is om een knellende hordeur te fiksen.

Wat je op Funda allemaal tegenkomt is om te huilen. Ik wist al vrij snel dat ik huren onder een maandbedrag van 1000 euro kon vergeten x96 of ik moest ergens buiten de regio op drie hoog achter willen gaan zitten. Maar denk ook vooral niet dat je voor die 1000 euro dus iets normaals kunt hurenx85 Ja, dat vinden de makelaars wel. Die spreken over geweldige uitzichten, appartementen die je vanbinnen gezien MOET hebben en een ruimte die voor zich spreekt. Dat in die huizen een kilometer schrootjes verwerkt is, het granol op de muren je tot op het bot toe opentrekt als je er in een vlaag van evenwichtsverlies tegen aan loopt en de tuin (op het noorden) niet begaanbaar is door een overkill aan onkruid, spinnen en een metershoge en brede appelboom hoor je voor die 2200 oudhollandsche guldens op de koop toe moet nemen. En nee; de eigenaar heeft liever niet dat je iets aan het huis verandertx85 Het moet immers op den duur verkocht worden! Nou: SUCCES!

Nee, sfeer maken is slechts voor een enkeling onder ons weggelegd. Een huis stijlvol inrichten is een gave. Moet je eens ter tijdverdrijf wat miljoenenvillax92s op Funda opzoeken en er binnenkijken: je weet niet wat je ziet. Boven een bepaald jaarinkomen lijken mensen een aangeboren wansmaak te hebben. Ik stel voor dat het causaal verband eens onderzocht word. Ik denk namelijk dat hoe groter je wansmaak, hoe groter de kans dat je miljonair wordt. Dat heft de ellende van je wansmaak dan wel weer op.

Het eerste huis waar we keken was een veredelde stacaravan in Vinkeveen. Lekker vrij, dichtbij oma, niet te duur, maar spuuglelijk. Ik zag een boiler waar de eigenaar x91even iets had aangepast omdat ie steeds afsloegx92 en in gedachten zag ik de hele caravan in vlammen opgaan omdat diezelfde boiler toch niet helemaal gasunieproof was verbouwd. De keukenkastjes (bruin hout) moesten echt zo blijven. De eigenaar was, naar eigen zeggen, x91een echte houtmanx92. Juist. Een echte houtmanx85 Lekker blijven. Ik doe niet mee. Ik heb staan snikken op de parkeerplaats: dit hoef ik toch niet? Ik zou mezelf niet als extreem decadent willen bestempelen, maar een zekere mate van chique mag het huis wel hebben hoor! En daar reken ik een wild woekerende vochtschimmel, scheefhangende houten keukenkastdeurtjes en een op laminaat lijkend stuk vinyl niet toe. Mijn moeder sprak me moed in en beloofde dat alles goed zou komen.

Het tweede huis was een appartement hier even verderop in Wilnis. Met een beetje straf tempo doorlopen in drie minuten te halen x96 de ultieme overloop dus. Bovenbuurman beste vriend Mick: het had potentie (en het gevaar van een alcoholverslaving). Eerste kink in de kabel was de makelaar. Ik mag haar x96 op zx92n zachtst gezegd x96 niet zo. Ik begeef me hier op glad ijs, dat weet ik. Als ze morgen een wereldwoning op de markt aanbiedt zal ik door de kniexebn moeten en met het schaamrood op de kaken hopen dat ze deze weblog niet leest. Maar zij is toch echt wel de meest doorslaggevende reden geweest dat ik het niet heb gedaan. Ik had er al de pest over in toen de bij de bezichtiging de verkeerde sleutel had meegenomen en de eigenaren er hardop van verdacht het slot te hebben veranderd. Hey meid, je staat met sleutel 92b appartement 90 open te schroeven: misschien heb je in de gauwigheid wel gewoon de verkeerde van je rekje gerukt. Toen ze (met chagrijnige snavel) na 20 minuten met de juiste sleutel terugkwam, werd de sfeer er niet beter op. Of ik even drie maanden borg neer wilde leggen en een maand huur vooruit wilde betalen. Hoppah; 4000 lousy eurox92s (deels tijdelijk) weg! Nee, daar viel niet over te praten (ook niet als ik me even voor kon stellen aan de eigenaren om te laten zien dat ik geen junk of een vijftal losgeslagen studenten ben), want als ik maar een beetje schade zou maken zou 3000 euro borg helemaal niets zijn! En mocht je denken dat het hier om een prachtige woning gaat: nope. Hoe kun je bijvoorbeeld een al kleine slaapkamer voorzien van bruine gordijnen, bruine vloerbedekking en een bruine kastenwand? En dat pas drie jaar geleden hxe8? In de jaren 70 was dat gewoon! NU NIET!

Het derde huis zagen we vanmorgen: een vakantiewoning in een haven in Vinkeveen. We mochten achterop een golfkarretje plaatsnemen dat ons wel even naar het huisje zou rijden. x93Is het zo ver?x94 Ik vond het nogal overdreven. Toen we ruim 700 meter verder waren en over een loeilange landtong vol huisjes het juiste adres bereikten, begreep ik dat je bij deze woning dus ook een golfkarretje moest aanschaffen. Leuk huis, iets te klein, enorm vakantiegevoel, 950 euro, twee maanden borg vooruit, maar volledig ingericht. Niet mijn stijl, ook niet lelijk. Maar ik zag mezelf al lopen zeg, iedere dag minimaal zes keerx85 Of fietsen! Ik zit nu al bijna op mijn geboortegewicht, verhuizen naar deze uithoek zou me door de extra lichaamsbeweging helemaal op size zero brengen! (Als jullie overdrijven, ga ik daar moeiteloos in meex85)

En dan vanmiddag huis vier. Een eengezinswoning in een wijk waar zo ongeveer de halve school woont. Ik kreeg het er bij het binnenrijden al benauwd van. Alle zwaaiende handjes en de bekende koppen. Het hoeft voor mij niet zo. De makelaar was een alleraardigste mevrouw die de oren van ons hoofd tetterde. Het huis stond al meer dan een jaar te koop en was tot twee weken geleden tijdelijk verhuurd. Dat het al meer dan een jaar te koop stond begreep ik direct. Ik geloofde er ook meteen heilig in dat het na nu nog wel een jaar te koop zou staan.

Jeroen en ik legden onze situatie uit, liepen door het huis en de vrouw stelde ineens voor dat ik het ook kon kopen. Ik was nog druk bezig met het verwerken van de meer dan afschuwelijke afwerking van het huis (geen vierkante meter wand/vloer-oppervlak was van hetzelfde materiaal, in dezelfde kleur of van dezelfde structuur) en stamelde snel dat dat er nu even niet inzit omdat we nog een huis hebben en ook nog samen houden en ik als freelancer niet de meest makkelijke hypotheekaanvrager ben. x93Ennex85als jullie het samen kopen? Het huis is wel ERRUG gunstig geprijsd!x94 Jeroen en ik keken elkaar kort aan. x93Nou, wij gaan dus uit elkaarx85en bovendien is dit ook echt niet het soort huis dat ik graag zou kopenx94, deed ik haar resoluut uit haar freaky droomwereld ontwaken. Wat dacht ze?

Ze ging vrolijk door. x93Het is echt wel voor minimaal een half jaar te huren te hoor. Daar kan gewoon over gepraat worden, het is fijn dat we zo open met elkaar communiceren. Ik begrijp dat je er niet na een paar maanden al weer uit wilt, omdat het dan verkocht kan zijn. Daar praten we gewoon over. Wij zijn ook maar mensen! En de verkopers zijn ook mensen.x94 Ik voelde de slappe lach opkomen en wist niet hoe snel ik richting beneden moest gaan. x93Mag er wel iets worden gedaan aan het huis?x94 Ze knikte enthousiast. x93Ja hoor! Je mag er vanalles aan doen! Wel in overleg natuurlijk: de eigenaar heeft denk ik liever geen paars op de muur. Maar er mag veel hoor.x94 Ik begreep het. Heel veel slechter kon het niet worden. x93Willen jullie de tuin nog zien?x94 x93WELJA!x94 En we liepen de tuin in waar je precies op een halve vierkante meter kon staan omdat de rest begroeid was. Nou maakte dat toch geen kont uit, want met een tuin op het noorden kun je nog het beste een zonnebank aanschaffen. De vrouw tetterde nog een eind raak en toen we weer buiten stonden ontlaadde haar hysterie zich in een lachbui van onze kant.

x93De verkopers zijn ook mensen!x94 gierde Jeroen.

x93Ja, dat mag ik godverdomme wel hopen!x94

x93Ja weet u, de verkopers zijn niet van deze planeet. Ze bivakkeren tijdelijk elders in ons zonnestelsel om te parenx85x94

x93Je mag alles doen aan het huis! Stuc alles lekker, plaats er een nieuwe keuken in, massief houten vloerx85 GEEN PROBLEEM! Maar ja, als het verkocht wordt, dan wordt het verkocht..x94

We vonden onszelf erg grappig en ook humoristisch met elkaar. Waarschijnlijk overwogen we allebei in stilte toch bij elkaar te blijven om nog meer van deze grappigheden te maken, maar omdat daarmee dan ook deze meer dan hilarische huizenzoektocht tot stilstand zou komen, verdrongen we dat idee ook weer snel.

Ik ben er dus nog niet en zoek gestaag door. Morgen word ik gebeld over een appartement in Vinkeveen waarvan ik vrees dat de huurprijs meer dan belachelijk is. En ergens deze week hoor ik ook van een makelaar of x91dat wat hij in gedachten hadx92 daadwerkelijk wat is. Dan heb ik volgende week een bezichtiging in een huis waar ik een bijzonder warm gevoel bij heb en verder zien we wel wat er op ons pad komt. Wie weet hebben jullie nog gouden tips x96 let wel: in Vinkeveen of Wilnis. Tot zover deze huizen update. Die x96 hoewel hier misschien erg luchtig opgeschreven x96 gepaard gaat met de nodige tranen. Maar als we er niet een beetje om kunnen lachen, wordt het helemaal zox92n troosteloze toestandx85

Nicht Fleur. Het is niet een naam is erg regelmatig op deze weblog voorbijkomt, maar ze is wel een van de meest dierbare personen in mijn leven. Fleur is de dochter van Karel, Oom Karel dus, jullie vast wel wat meer bekend. Fleur woont op de Veluwe en zoals Silvia gisterenavond treffend zei: x91Dat is net even te ver voor een kopje koffie.x92 Dat is het zeker. En daarmee wil ik toch even het punt aanhalen dat ik van mening ben dat je als goede familie gewoon niet te ver uit elkaar moet gaan wonen. Emigreren (sorry Sander) zou verboden moeten worden. Het is alleen gerechtvaardigd als je familie niet spoort of je maandelijks een week overkomt. Vind ik dan. En met emigreren bedoel ik dus ook x91in een andere provincie gaan wonenx92. Als Fleur en ik bij elkaar in een dorp hadden gewoon, had ons leven er totaal anders uit gezien. Dan was onze incidentele x91gezellige dag samenx92 x91een leven samenx92 geweest x96 zo weet ik zeker.

We schelen ruim twee jaar. Fleur is PRECIES een maand ouder dan mijn broertje Elmer en we zijn aan mijn moeders kant de enige drie kleinkinderen. Met zx92n driexebn spelen heeft er nooit heel veel langer dan vijf minuten ingezeten. Fleur en ik trokken vrijwel direct een aan wijvenhorror-grenzend front op dat gepaard ging met gillen, vals doen, grote geheimen en pesten en Elmer mepte er een paar keer op los of slingerde onze poppen door de kamer.

We hebben wat aan logeerpartijtjes gehad vroeger. Voor mij txe9 leuk omdat Fleur een pony had en in het bos woonde en voor Fleur txe9 leuk omdat we in de tram naar de stad gingen om in Maison de Bonnetrie een paar sokken te kopen zodat we met een tasje van die winkel over straat konden x96 uiteraard met bijpassend x91kijk ons eens chique volk-zijn-hoofdx92.

Inmiddels hebben Fleur en ik allebei een echt eigen leven en zien we elkaar een paar keer per jaar. Veel te weinig. Als we elkaar zien is het altijd leuker dan leuk en we eindigen de dag dan ook altijd met x91dit gaan we xe9cht vaker doenx92. Maar dan slokt de drukte ons weer op en zijn we rustig weer een half jaar verder voor de volgende get-together is. Triest, maar het is niet anders. Dus koesteren we de momenten die we wel samen hebben extra x96 en dat was gisteren dus.

Overdag waren we in het bezit van mijn kinderen, wat ongegeneerd winkelen lastig maakt. Maar x92s middags zouden die uit logeren gaan en konden we dus nog iets met een koopavond x96 ergens. We namen de opties door en omdat Fleur nog een Primark-maagd was, werd het Hoofddorp. Wat echt doorslag gaf was mijn ietwat hysterische lofzang over de borstvergroting-zonder-snijden de je daar voor een lousy 7 euro in alle kleuren koopt. Dat scheelt dus niet alleen een hoop pijn, maar ook een hoop geld. En als je x92s avonds naar bed gaat, leg je je twee cups extra gewoon in de kast en kun je (xe9xe9n van de voordelen van cup A) gewoon op je buik slapen als je daar zin in hebt.

Rond half zeven reden we dus over de N201 richting Hoofddorp, waar we ook even een broodje zouden eten. We kwamen langs de grote gele M waar we allebei in eerste instantie even over zwegen. Fleur doorbrak de stilte. x93Zeg, nou reden we net langs de Mac hxe8x85x94 Ik liet er geen halve seconde overheen gaan en riep: x93JAAA! Wil jij ook?x94 En dus keerden we. Op de weg x91terugx92 werden we ingehaald door een waanzinnige in een volgeladen PT Cruiser. De vrouwelijke bestuurder manoeuvreerde de auto als een bezetene door de rij autox92s heen: het was duidelijk dat ze enorme haast had en nooit haar rijbewijs had mogen krijgen. Dat het goed ging was een wonder. Fleur had het niet door en zat midden in een verhaal. Hoewel in de inhaalactie van de zotten vond, achtte ik het niet nodig mijn nichtje ervoor te onderbreken. Twee seconden later onderbrak ze zichzelf: x93MOET JE ZIEN!!!x94 We zagen de auto van de rechterberm dwars door de rij autox92s richting linker schieten, een paar keer om de as draaien en omgekeerd op de weg tot stilstand komen. De chaos was enorm, maar geen enkele andere auto leek geraakt. We gilden het uit. Wat een waanzinnige! Hoe is dit goed gegaan? Wat als wij 100 meter verder hadden gereden! Er hadden wel ik weet niet hoeveel gewonden kunnen vallen!

Je kent ze vast wel: typische uitspraken van mensen die de dood in ogen hebben gezien x96 wij dus. Omdat we, volledig ongeschonden en inmiddels met enorme honger, weinig konden doen midden op de weg, zetten we onze gang naar het tegenover gelegen MacDonalds in. Niet veel later zaten we met onze bestelling voor de neus vanachter het raam toe te kijken hoe drie politieautox92s, twee brandweerwagens en een ambulance bezig waren het ongeluk af te wikkelen. We vermaakten ons er prima mee. x93Moeten we er niet even langs, we zijn immers getuigenx85x94 Ik hou wel van een beetje sensatie. Fleur hield vooral van haar patatjes. x93Ja, maar nu niet hoor. Ik zit net zo lekker aan mijn patat!x94 Uiteindelijk hebben we, na wijs beraad met andere junkfoodjunkies (waar ik mij overigens niet toe wil rekenen!!!) besloten telefonisch onze gegevens achter te laten. Een ongeluk kan gebeuren natuurlijk, maar deze vrouw hoort gewoon met haar rijgedrag nooit meer achter het stuur te kruipen.

En route naar Hoofddorp belde ik Wouter om ons spannende moment van zojuist te delen. Ik vertelde het tot in detail, van hoe hard de auto reed, tot hoe wij bijna dood waren terwijl we onderweg waren naar MacDonalds. Even bleef het stil. En toen kwam Wouts fenomenale reactie: x93Wat hebben jullie bij de Mac genomen?x94

En dan de Primark-ontmaagding van Fleur. Het was, zoals het een echte ontmaagding betaamt, geen fijne. We waren enorm opgewonden over onze nieuwe cupmaat, kochten x91m in een standaard en een strapless-variant, maar in de rij bij de kassa ging het mis. Voor mij stonden twee kleine kinderen met een mand VOL kleding. Moeders was in geen velden of wegen te bekennen. x93Moet je opletten, mama komt zo aan met nog een berg kleding x96 wedden?x94 En inderdaad, niet veel later kwam moeder (type hoofddoek afgegooid en ingeruild voor een stuk kauwgom waar ze x96 in haar ogen waarschijnlijk zeer modern x96 op stond te kauwen) met een aanvullende berg goedkope rotzooi aanzetten. Ze wurmde zich door de rij heen naar haar kinderen en begon keihard in een mij onbekende taal tegen haar kinderen te praten. x93Chique actie meidx94, zei ik net zo hard dat ze het hoorde. Haar volume zwol aan en inmiddels was duidelijk dat ze in die andere taal over ons begon te praten. Haar brutale ogen bekeken ons neerbuigend en haar slabek maalde als een extreme-vuilverpulveraar het stuk kauwgom aan gort. Inmiddels was ook een vriendin van de vrouw in de buurt van de rij aangekomen, die x96 nog steeds in de andere taal – werd betrokken bij onze op hande zijnde rijruzie. Ook hier type losgeslagen ex-hoofddoeker. En dat ze het over ons hadden voel je, je hoeft dat helemaal niet te verstaan. Wat ik precies zei weet ik niet meer, maar de onvrede die ik naar Fleur uitte, resulteerde in een ordinaire scheldpartij van de vrouw. x93JIJ MOET JE MOND DICHTHOUDEN!x94

x93Hou zelf je mond dicht! Enig idee hoe oncharmant je kauwgom kauwt?x94

x93MIJN KINDER STAAN IN RIJ! ZIE JIJ MIJN KINDER?x94

x93Ja, die zie ik en dat is dus niet chique. Maar ga lekker je gang, reken af. Je kunt het krijgen zoals je het hebben wilt.x94

x93JA DAT DOE IK! HOU JE MOND!x94

Er volgde een over en weer gesprek tussen de vrouw en haar vriendin, waarna er dwars door de rij NOG een enorme zak kleding werd aangegeven en de desbetreffende vriendin haar creditcard aangaf. Let wel, deze vriendin stond dus helemaal niet in de rij.

Ja, en dan ga je dus te ver.

x93TOE MAAR! NOG CHIQUER!x94

Ik was ook gaan schreeuwen. Inmiddels waren ook wij aan de beurt.

Nicht Fleur maakte een opmerking over de situatie en kreeg ook te horen dat ze dx92r mond moest houden.

x93HOU ZELF JE MOND! IK HEB ER LAST VAN!x94 tetterde ook Fleur mee. Het was een olijke boel, daar bij de kassa in de Primark, maar de twee niet-chique dames begonnen steeds meer dreigende vormen aan te nemen. Ze riepen dingen waaruit we tussen de regels door wel konden opmaken dat het echt uit de hand kon gaan lopen. We waren er wel klaar mee en het meisje achter de kassa ook. Ze belde de beveiliging, die de twee vrouwen terechtwees. Fleur en ik liepen luidlachend met onze nieuwe tieten weg en lieten de vrouwen krijsend achter. Almere is er niets bij!

En terwijl we door het winkelcentrum richting parkeergarage liepen, kwamen we tot de conclusie dat de alombekende bijnaam Hoofddoekjesdorp een geheel terechte was. We hoorden personeel ongexefnspireerd achter een kassa x91hangendx92 een gesprek voeren over iemand die wel zwanger leek maar het niet was, we zagen een man met een laag blond en een laag zwart haar een Maxi-Cosi in een auto hijsen waar een vrouw tegenaan hing met een blik in haar ogen waar Amy Winehouse op dx92r slechtst nog een puntje aan had kunnen zuigen en we werden op de terugweg weer geconfronteerd met iemand die het veilig autorijden verre van onder de knie leek te hebben en een bijzonder bocht nam met een kleine 80 kilometer per uur.

Het was een enerverend avondje winkelen, maar het was het ondanks alles wel waard. Blij met cup C en blij met de fijne dag met mijn nichtje. Fleur: dit moeten we HEEL snel weer doen. Maar dan in een andere plaatsx85 Laren?

Ja, echt. Daar waar jullie bij het lezen van deze kop misschien hoopten op een sterk overtrokken relaas over een per ongeluk doodgereden babyeendje (ook niet leuk, maar nog altijd beter dan een doodgereden Jip bijvoorbeeld), ga ik met een xe9cht rotbericht komen. Op de weblog ja. Want x91in goede tijden, maar ook in slechte tijdenx92, antwoordde Jeroen vorige week op mijn vraag of ik het op het web mocht slingeren.

Ons huwelijk is niet meer.

Althans, we wonen nog in een huis, zijn nog geringd en ik luister nog naar De Waard, maar de woensdag voor wij op vakantie gingen (nu drie weken geleden) hebben wij de knoop definitief doorgehakt. Voor een deel van jullie iets wat er wel aan zat te komen, en daarmee doel ik op de intimi. Het was geen geheim dat het al een tijd niet meer ging zoals het hoort te gaan.

In de eerste jaren van ons huwelijk hebben Jeroen en ik meerdere keren berekend dat we een statistische kans van 569% hebben uit elkaar te gaan. Onze beide ouders zijn gescheiden (dat verzesendertigdubbelt je eigen kans), we zijn halsoverkop getrouwd (weer talloze procenten erbij), we zijn jong getrouwd (tel uit je winst) en we kregen jong kinderen (+ 87%). Maar ach, los van die zelfverzonnen totaalberekening (overigens wel gestaafd door eindeloos veel onderzoeken uit binnen- en buitenland), wees niets op een breuk. We hadden aan Wout een geweldige zoon, aan Floor een geweldige dochter, Jip bleek een ware aanwinst en Max ook, alleen Henk was een kleine smet op ons blazoen. Maar om nou een hamster de schuld van je wankelende huwelijk te gevenx85

We zijn, denk ik, het schoolvoorbeeld geweest van x91het leek zo mooix85x92 Ik weet nog hoe zwager Dennis in een prachtige speech op zijn bruiloft twee jaar geleden refereerde aan het huwelijk van zijn broer. Hij zag in ons het levende bewijs dat twee totaal verschillende karakters prima en al heel lang samen konden zijn en hij sprak de hoop uit dat dat nog heel zo zal blijven. Zijn woorden raakten mij enorm, omdat ik zo hoopte dat hij gelijk had. Want toen zat het al niet meer zo goed. Ik hoef jullie niet uit te leggen dat de zorgvuldig aangebrachte mascara het even zwaar te verduren kreeg door mijn emotionele tranenstroom.

Het plaatje was enig: een zoon en een dochter, een hond en een paard, een prachtig huis, een enorme groep vrienden, lieve familie: picture perfect. En dan ook nog nu meer dan 1000 keer bloggen over hoe gezellig het hier allemaal is x96 of niet, maar dan hoe leuk. Er was en er is geen woord aan gelogen. Het was ook heel mooi.

Het geluk is ons als los zand door de vingers geglipt. In eerste instantie heb je niet door dat je korrels verliest en op het moment dat bijna alles op de grond ligt, is het te laat om het nog vast te houden. Jeroen en ik  hebben eindeloos gepraat (waarbij ik niet hoef uit te leggen dat de woordenverdeling een ietwat ongelijke was), ik heb liters tranen gehuild (Jeroen aanzienlijk minder, wat absoluut niets zegt over zijn mate van verdriet), ik heb uren en uren, in totaal misschien wel weken of maanden, mijn onzekerheden voorgelegd bij mijn geweldige moeder en mijn o zo dierbare vriend Mick. Ik bedacht noodplannen, overwoog nog jaren voor de kinderen bij elkaar te blijven, we bespraken de optie relatietherapie (en zagen ons al zitten tegenover een stoffige man met sandalen en vroom in elkaar gevouwen handjes) en Jeroen stond op het punt mij voor altijd aan zich te binden door een puppy met een rode strik om zijn nek voor me aan te schaffen. Maar het zou niet baten, zelfs de pup niet.

Op is op. En daar waar vrijwel alles met geld te koop is, laat gevoel zich met geen creditcard aanschaffen. Helaas.

En hier zitten we nu, in de ruxefne van wat ooit ons huwelijk was. Godzijdank een ruxefne met een waanzinnig fundament. We zijn namelijk nog steeds ontzettend gek op elkaar en vanuit die basis kun je verder. Niet onder xe9xe9n dak, als Mr. & Mrs. de Waard, maar wel als goede vrienden en uitaard x91ouders vanx92.

En dat brengt mij op het meest pijnlijke aan dit verhaal: de kinderen. Ineens zijn statistieken waaruit blijkt dat bijna de helft van de kids er vroeg of laat mee te maken krijgt volstrekt inhoudsloos. Wat moet je ermee? Het betreft hier namelijk wel ONZE kinderen en die verdienen dit niet! Ik heb ze de afgelopen tijd wat aangekeken met de afschuwelijke gedachte dat het onomkeerbaar lijkt dat hun veilige haven grondig op de schop gaat x96 vooral op momenten dat ze volstrekt zorgeloos hun leven leidden. Geruststellende woorden als x91onderschat hun veerkracht nietx92 misten ieder doel. Verstandelijk wisten we het wel, maar gevoelsmatig kon het er niet in dat we het ooit als gerechtvaardigd zouden beschouwen dat we ze de mededeling hadden gedaan.

Vorige week woensdag hebben we ze op de hoogte gebracht van ons besluit en dat was by far de zwaarste dag uit ons leven. Het de kinderen vertellen viel ons zwaarder dan het naar elkaar uitspreken.

Wout was ronduit verslagen en vreselijk boos. Het heeft ruim twee uur geduurd voor wij door zijn muur van extreme woede heen braken. Pas x92s avonds in bed durfde hij zijn angsten uit te spreken. Of we niet gaan strijden om wie de liefste is. En geen ruzie gaan maken. Of ik niet ver weg ga wonen. Maar hij zag voorzichtig ook wat voordelen; of het mogelijk was dat hij dan twee keer zijn schoen zou zettenx85  En dat hij nu in allebei onze huizen een verschillende 'smaak' deodorant mocht (want ja, in mijn enorme schuldgevoel heb ik in die heikele kwestie toch maar toegegeven…) Hij dacht ook praktisch mee: x91Als jullie een gezamenlijke rekening hebben, moet je die splitsenx85x92 En hij trok conclusies. 'Hebben jullie ook verdriet dan? Want jullie huilen bijna niet…' Denk je goed te doen je kinderen niet teveel te confronteren met je tranen….

Floor reageerde als een vrouw van zeven. Ze huilde even (101 keer, naar eigen zeggen, ik heb meegeteld, het was hooguit vijf), maakte een planning wie wanneer waar slaapt en vroeg toen of ze naar haar vriendinnetjes aan de overkant mocht om te spelen. We merken weinig aan d'r en hopen dat er onder de oppervlakte niet vanalles aan emotie gaande is. We houden d'r in de gaten.

Zo ongeveer iedereen in de eerste en tweede ring om ons heen is op de hoogte. Wout heeft dit proces wat versneld door op Hyves te zetten x91Me ouders gaan scheidenx92. Ik weet niet wat ik er erger aan vond: het feit dat hij al net zo communicatiegeil is als ik ben, of het foutief gebruik van het woordje x91mex92. Ik verdenk hem er zelfs van dit bewust te hebben gedaan om mij te pakken. Ik vergeef het hem.

Het voelt niet goed verder te bloggen zonder een woord aan onze scheiding te wijden. Een deel van jullie weet ervan, maar een heel groot deel ook niet. Bij deze dus. In goede tijden en in slechte tijdenx85

Dewaardweblog blijft bestaan. Want wij blijven als gezin ook bestaan. Je kunt honderd keer scheidingspapieren tekenen en ringen uit het raam gooien; wij blijven samen met Wouter en Floor een stel. We hebben dan ook besloten te kiezen voor co-ouderschap, zonder omgangsregelingen en andere nare officixeble bepalingen: het gaat hier om onze kinderen, niet om een zakelijke aangelegenheid. En daar waar onze onaangetaste vriendschap aanvankelijk voor verwarring zorgde (want het is veel makkelijker scheiden van iemand die je slaat of waar je de hele dag mee ruziet) is het nu een zegen. Jeroen blijft hier wonen, ik ben op zoek naar een (tijdelijke) woonruimte hier heel dichtbij. We plannen  onze toekomst met de kids deels bij de een, deels bij de ander en het streven is zo'n drie dagdelen per week samen voor ze te zorgen. Ideaal? Nee, natuurlijk niet. Ideaal is met zx92n vieren samen, voor altijd. Maar binnen de mate van het mogelijke is dit wxe9l ideaal. En mocht je denken dat wat wij bedacht hebben gebaseerd is op ijdele hoop van twee ouders die verteerd worden door schuldgevoel naar hun kinderen? Dan raad ik je vooral aan hier mee te blijven lezen. Want dewaardweblog blijft onveranderd by far de leukste familieweblog ter wereld.

Ja, echt. Daar waar jullie bij het lezen van deze kop misschien hoopten op een sterk overtrokken relaas over een per ongeluk doodgereden babyeendje (ook niet leuk, maar nog altijd beter dan een doodgereden Jip bijvoorbeeld), ga ik met een écht rotbericht komen. Op de weblog ja. Want ‘in goede tijden, maar ook in slechte tijden’, antwoordde Jeroen vorige week op mijn vraag of ik het op het web mocht slingeren.

Ons huwelijk is niet meer.

Althans, we wonen nog in een huis, zijn nog geringd en ik luister nog naar De Waard, maar de woensdag voor wij op vakantie gingen (nu drie weken geleden) hebben wij de knoop definitief doorgehakt. Voor een deel van jullie iets wat er wel aan zat te komen, en daarmee doel ik op de intimi. Het was geen geheim dat het al een tijd niet meer ging zoals het hoort te gaan.

In de eerste jaren van ons huwelijk hebben Jeroen en ik meerdere keren berekend dat we een statistische kans van 569% hebben uit elkaar te gaan. Onze beide ouders zijn gescheiden (dat verzesendertigdubbelt je eigen kans), we zijn halsoverkop getrouwd (weer talloze procenten erbij), we zijn jong getrouwd (tel uit je winst) en we kregen jong kinderen (+ 87%). Maar ach, los van die zelfverzonnen totaalberekening (overigens wel gestaafd door eindeloos veel onderzoeken uit binnen- en buitenland), wees niets op een breuk. We hadden aan Wout een geweldige zoon, aan Floor een geweldige dochter, Jip bleek een ware aanwinst en Max ook, alleen Henk was een kleine smet op ons blazoen. Maar om nou een hamster de schuld van je wankelende huwelijk te geven…

We zijn, denk ik, het schoolvoorbeeld geweest van ‘het leek zo mooi…’ Ik weet nog hoe zwager Dennis in een prachtige speech op zijn bruiloft twee jaar geleden refereerde aan het huwelijk van zijn broer. Hij zag in ons het levende bewijs dat twee totaal verschillende karakters prima en al heel lang samen konden zijn en hij sprak de hoop uit dat dat nog heel zo zal blijven. Zijn woorden raakten mij enorm, omdat ik zo hoopte dat hij gelijk had. Want toen zat het al niet meer zo goed. Ik hoef jullie niet uit te leggen dat de zorgvuldig aangebrachte mascara het even zwaar te verduren kreeg door mijn emotionele tranenstroom.

Het plaatje was enig: een zoon en een dochter, een hond en een paard, een prachtig huis, een enorme groep vrienden, lieve familie: picture perfect. En dan ook nog nu meer dan 1000 keer bloggen over hoe gezellig het hier allemaal is – of niet, maar dan hoe leuk. Er was en er is geen woord aan gelogen. Het was ook heel mooi.

Het geluk is ons als los zand door de vingers geglipt. In eerste instantie heb je niet door dat je korrels verliest en op het moment dat bijna alles op de grond ligt, is het te laat om het nog vast te houden. Jeroen en ik  hebben eindeloos gepraat (waarbij ik niet hoef uit te leggen dat de woordenverdeling een ietwat ongelijke was), ik heb liters tranen gehuild (Jeroen aanzienlijk minder, wat absoluut niets zegt over zijn mate van verdriet), ik heb uren en uren, in totaal misschien wel weken of maanden, mijn onzekerheden voorgelegd bij mijn geweldige moeder en mijn o zo dierbare vriend Mick. Ik bedacht noodplannen, overwoog nog jaren voor de kinderen bij elkaar te blijven, we bespraken de optie relatietherapie (en zagen ons al zitten tegenover een stoffige man met sandalen en vroom in elkaar gevouwen handjes) en Jeroen stond op het punt mij voor altijd aan zich te binden door een puppy met een rode strik om zijn nek voor me aan te schaffen. Maar het zou niet baten, zelfs de pup niet.

Op is op. En daar waar vrijwel alles met geld te koop is, laat gevoel zich met geen creditcard aanschaffen. Helaas.

En hier zitten we nu, in de ruïne van wat ooit ons huwelijk was. Godzijdank een ruïne met een waanzinnig fundament. We zijn namelijk nog steeds ontzettend gek op elkaar en vanuit die basis kun je verder. Niet onder één dak, als Mr. & Mrs. de Waard, maar wel als goede vrienden en uitaard ‘ouders van’.

En dat brengt mij op het meest pijnlijke aan dit verhaal: de kinderen. Ineens zijn statistieken waaruit blijkt dat bijna de helft van de kids er vroeg of laat mee te maken krijgt volstrekt inhoudsloos. Wat moet je ermee? Het betreft hier namelijk wel ONZE kinderen en die verdienen dit niet! Ik heb ze de afgelopen tijd wat aangekeken met de afschuwelijke gedachte dat het onomkeerbaar lijkt dat hun veilige haven grondig op de schop gaat – vooral op momenten dat ze volstrekt zorgeloos hun leven leidden. Geruststellende woorden als ‘onderschat hun veerkracht niet’ misten ieder doel. Verstandelijk wisten we het wel, maar gevoelsmatig kon het er niet in dat we het ooit als gerechtvaardigd zouden beschouwen dat we ze de mededeling hadden gedaan.

Vorige week woensdag hebben we ze op de hoogte gebracht van ons besluit en dat was by far de zwaarste dag uit ons leven. Het de kinderen vertellen viel ons zwaarder dan het naar elkaar uitspreken.

Wout was ronduit verslagen en vreselijk boos. Het heeft ruim twee uur geduurd voor wij door zijn muur van extreme woede heen braken. Pas ’s avonds in bed durfde hij zijn angsten uit te spreken. Of we niet gaan strijden om wie de liefste is. En geen ruzie gaan maken. Of ik niet ver weg ga wonen. Maar hij zag voorzichtig ook wat voordelen; of het mogelijk was dat hij dan twee keer zijn schoen zou zetten…  En dat hij nu in allebei onze huizen een verschillende 'smaak' deodorant mocht (want ja, in mijn enorme schuldgevoel heb ik in die heikele kwestie toch maar toegegeven…) Hij dacht ook praktisch mee: ‘Als jullie een gezamenlijke rekening hebben, moet je die splitsen…’ En hij trok conclusies. 'Hebben jullie ook verdriet dan? Want jullie huilen bijna niet…' Denk je goed te doen je kinderen niet teveel te confronteren met je tranen….

Floor reageerde als een vrouw van zeven. Ze huilde even (101 keer, naar eigen zeggen, ik heb meegeteld, het was hooguit vijf), maakte een planning wie wanneer waar slaapt en vroeg toen of ze naar haar vriendinnetjes aan de overkant mocht om te spelen. We merken weinig aan d'r en hopen dat er onder de oppervlakte niet vanalles aan emotie gaande is. We houden d'r in de gaten.

Zo ongeveer iedereen in de eerste en tweede ring om ons heen is op de hoogte. Wout heeft dit proces wat versneld door op Hyves te zetten ‘Me ouders gaan scheiden’. Ik weet niet wat ik er erger aan vond: het feit dat hij al net zo communicatiegeil is als ik ben, of het foutief gebruik van het woordje ‘me’. Ik verdenk hem er zelfs van dit bewust te hebben gedaan om mij te pakken. Ik vergeef het hem.

Het voelt niet goed verder te bloggen zonder een woord aan onze scheiding te wijden. Een deel van jullie weet ervan, maar een heel groot deel ook niet. Bij deze dus. In goede tijden en in slechte tijden…

Dewaardweblog blijft bestaan. Want wij blijven als gezin ook bestaan. Je kunt honderd keer scheidingspapieren tekenen en ringen uit het raam gooien; wij blijven samen met Wouter en Floor een stel. We hebben dan ook besloten te kiezen voor co-ouderschap, zonder omgangsregelingen en andere nare officiële bepalingen: het gaat hier om onze kinderen, niet om een zakelijke aangelegenheid. En daar waar onze onaangetaste vriendschap aanvankelijk voor verwarring zorgde (want het is veel makkelijker scheiden van iemand die je slaat of waar je de hele dag mee ruziet) is het nu een zegen. Jeroen blijft hier wonen, ik ben op zoek naar een (tijdelijke) woonruimte hier heel dichtbij. We plannen  onze toekomst met de kids deels bij de een, deels bij de ander en het streven is zo'n drie dagdelen per week samen voor ze te zorgen. Ideaal? Nee, natuurlijk niet. Ideaal is met z’n vieren samen, voor altijd. Maar binnen de mate van het mogelijke is dit wél ideaal. En mocht je denken dat wat wij bedacht hebben gebaseerd is op ijdele hoop van twee ouders die verteerd worden door schuldgevoel naar hun kinderen? Dan raad ik je vooral aan hier mee te blijven lezen. Want dewaardweblog blijft onveranderd by far de leukste familieweblog ter wereld.

"Wanneer mag ik deo?"

Voor de misschien wel dertigste keer werd het onderwerp aangesneden, deze vakantie dan. Thuis staat de teller inmiddels op 854. We liepen in Zwolle, waar de winkels met Axe in overvloed leken te zijn.

"Dat heb ik al gezegd: als je stinkt."

"Wanneer ga ik stinken?"

"Als je een jaar of dertien bent."

"JEETJE!!! DAN PAS?"

"Nou, wees maar blij dat het nog niet zover is, want de lol van dat hele zweetgebeuren is er snel vanaf kan ik je vertellen."

We laten de kindertijd van Wouter beetje bij beetje achter ons en ik heb het er moeilijk mee. Gelukkig zijn jullie luisterende ogen hier om mij in dit proces te supporten. Van de mannen wil ik ervaringsverhalen, van de ouders met pubers herkenning (en steun) en van een ieder die vindt dat ik me niet zo aan moet stellen vraag ik absolute stilte. 

Het hele deo-gebeuren begint een beetje symbool te staan voor Wouts aanstormende puberteit. Als een magneet trekt hij naar het Axe-schap in de diverse drogisterijen en steevast komt de vraag: 'Mag ik deze?' Ik heb misschien al wel dertig keer aan die ene moeten ruiken waar op vermeldt staat dat de vrouwen niet van je af kunnen blijven als je 'm opspuit. En als er dan ook nog eens een aanbieding geldt, lijkt het helemaal van de zotten te zijn als ik weiger, getuige zijn almaar heviger wordende protestgeluid – steevast beginnend met "JEE…tje"

Maar het gaat vderder dan deodorant. Zijn eetgedrag verandert. Waar hij vroeger een moord deed voor een broodje pasta, is nu een uitsmijter helemaal the bomb, en dan bij voorkeur op een terras mxe9t een ice-tea. Cola: ook al een magneet. Krijgt hij niet (of hooguit op feestdagen).  En waar spaghetti tot voor kort scoorde, komt er nu alleen nog maar een blijk van culinaire tevredenheid op zijn gezicht bij spareribs.Nou ja, eigenlijk alles met vet lijkt het geweldig te doen op het moment. Eten is geen bijzaak meer, het is zo ongeveer het belangrijkste dat er is. Nogmaals, vet eten. Mijn gezeur over groenten en fruit wordt met gezucht ontvangen, hoewel hij wel pas enthousiast vertelde dat er in Spa Appel amper caloriexebn zitten. Gelukkig ben ik de baas xe9n de kok en komt hij echt wel aan zijn dosis gezonde voeding per dag. Maar geloof mij: het vergt mijn uiterste inspanning het uitgebalanceerd gevoed te krijgen.

De complete top 40 zingt hij mee in geheel eigen taal, maar het feit dat hij al die kolereherrie uit elkaar weet te houden doet mij terug verlangen naar zijn eerste cd: A Baby CD. En hij kijkt The A-team… Deden wij dat niet omdat we gewoonweg geen kinderzenders hadden? En sinds een paar dagen voor het eerst gesignaleerd: hangen op de onderrug – AAN TAFEL! Ook waanzinnig des puber en ook iets waar ik nog NIET aan toe ben.

Gisteren, in Zwolle dus, ontwaardde hij een Bjorn Borg-winkel. Hij trok me aan mijn hand mee (want die hand krijg ik dus nog wel, de zoen op school nog maar incidenteel en dan vluchtig op mijn wang terwijl hij angstig rondkijkt of niemand het ziet) en sleurde me richting boxershortshap.

"Die vind ik wel vet."

"Ja, en die is 15,95. Het is goed met je. Je hebt minstens dertig boxers, waaronder de nodige Bjorn Borgs. Ergens houdt het op. Ze zitten onder je kleding, je ziet het geeneens!"

Hij trok een instant bozig hoofd en ik raakte in paniek. Stond ik hier nou werkelijk de eerste echte tekenen van gevoel voor mode bij mijn zoon de kop in te drukken met het argument dat het onder je kleding zit en te duur is? Hier sloeg ik de moederplank mis, was ik bang.

"Hebben ze er geen kinderkleding van?"

"Alleen T-shirts", kwetterde een alleraardigst meisje die – en dat wil ik hier even gezegd hebben en ik hoop dat de meisjes in Amstelveen meelezen – EEN STUK AARDIGER WAS DAN DAT UITSCHOT DAT IN IN AMSTELVEEN TUSSEN DE BOXERS DIK HANGT TE ZIJN. (*) 

Ze liet Wout een wit en een zwart T-shirt zien, waar de letters BJORN BORG op stonden. Niet meer, niet minder. Wouts ogen lichten op.

"Ja, die vind ik wel mooi."

Hm. Mooi. Niets bijzonders was een betere omschrijving geweest, maar ik kan me nog de tijd herinneren dat ik alles waar Naf Naf opstond omhelsde als een waar kunstwerk (dit kort na mijn veel te lang aanhoudende Oilily-fase).

"Dan nemen we die",m besloot ik, in de hoop dat daarmee het Axevraagstuk een tijdje met rust gelaten werd. IJdele hoop, zo weet ik. Ik durf de gok zelfs te wagen dat ergens vandaag het onderwerp deo alweer wordt aangesneden.

Wat Wout nu doet? Die zit achter mij een ijtsmijter weg te werken.

"Ik heb geen trek meer."

"Je eet 'm op. Je hebt 'm bij me besteld en ik weet zeker dat als we zo de deur uit zijn je 'onwijze honger krijgt' en niet ophoudt met praten over snoep en ijs.

"JEETJE!"

Ja, jeetje jij maar raak. Ik ben er niet bang voor. Nog niet…

(*) Het personeel in de Bjorn Borgwinkel Amstelveen blinkt niet uit in klantvriendelijkheid. Zo hing er ooit een meisje, met een reet die tevens als bijzettafel zou kunnen dienen, onderuitgezakt tussen de kledingrekken op haar aars (sowieso een raar iets, binnenkomen in een winkel waar het personeel tussen de kleding ligt) te bellen – ook dat nog. "Tsssss…" deed ze, wat op mij niet heel erg geinspireeerd overkwam. "…en dan moet ik dussss ook nog tot sesss uur werken man. Echt ssso geeen sssin in!" Ik weet niet, maar iets zegt mij dat dat gedrag niet helemaal in de BjornBorgwinkelcode omschreven staat als de standaard. Het is overigens slechts een van de incidenten daar, ik heb er meer mee gemaakt. Maar goed, Amstelveen…daar kan alles!

Met de eindbestemming op een half uur afstand, viel ze in slaap de achterbank. Voor de duidelijkheid en aan de onoplettende lezer: we zitten in Drenthe, waardoor van een eindeloze rit in de bloedhitte en file geen sprake was. Ze was gewoon moe. En toen ze weer wakker werd, reden we door Ruinerwold, zo'n lief Drents plaatsje met huizen waar je bij ons in de regio minimaal een miljoen voor moet bezitten en dan nog steeds genoegen zou moeten nemen met het feit dat je buren dan wel niet onder je kap, maar wel redelijk dicht naast je hutje zitten.

"Wow, wat is het hier mooi! In welk land zitten we?"

Het waren haar eerste ontwaakwoorden.

"In Nederland."

"Zijn we nog niet in Drenthe?"

Zucht. Bij vlagen twijfelen we aan haar verstandelijke vermogens. Het is een lief kind, echt, maar ze heeft zo haar gekkigheden. Zo bijft ze 'vorig' 'volgend' noemen, wat op z'n zachtst gezegd voor verwarring kan zorgen. 'Was jij volgende keer ook op mijn verjaardag?' Denk maar eens na over zo'n zin. Het geeft toch het idee dat ze paranormaal begaafd is en een zweverige voorspellig doet.

"Ja, we zijn in Drenthe. Maar Drenthe is in Nederland."

"ECHT WAAR? Dat wist ik niet. HEY!!! Is dat meester Bert?" Ze wees op een voorbijganger die niet eens leek op de directeur van de school.

Dat bedoel ik. Zo vraagt ze zich nog oprecht af in welk land we zijn en reageert ze verbaasd op het feit dat we nog in Nederland zijn en amper een paar seconden later meent ze het hoofd van haar school te ontwaren.

Goed, we zijn er dus, in Drenthe. In een ronduit koddig huisje (een oude erg leuk verbouwde stal) op een minicamping waar 11 tenten staan waarvan ik er slechts twee gezien heb. Naast ons zitten (of zaten, aldus Wouter) drie oude besjes die gisteren op een rijtje in de tuin hebben gezeten – allen met een boek en een kopje thee. Tegenover ons staan twee geitjes, Betsy en Katrien (die de kids overvoeren met brood en appelschillen) en ergens achter alle tenten lopen vier pony's. Het is erg boers, ik hou er wel van. Erg rustig ook. Ik doe echt mijn best te vegeteren en te ontspannen. Maar god, wat is dat toch niets voor mij. Doe mij maar stress en tijdsdruk. Mijn auto voor de deur, een overvolle agenda, deadlines en mijn telefoon roodgloeiend. Goddank weten niet al mijn opdrachtgevers van mijn vakantie, waardoor de mail op mijn computer (uiteraard meegenomen en binnen 5 minuten op het Wifi ingelogd) nog gezellig binnendruppelt. Ik vind het fijn. En ik probeer het ook wel, dat ontspannen, echt. Ik heb gisterenavond de hele avond kansloos op de bank gehangen en gezapt. Met een wijntje. En gisteren heb ik in de tuin een tijdschrift gelezen. Ik deed het best leuk.

Vandaag zijn we naar Giethoorn geweest, zodat we ook het onderdeel 'speel toerist' van onze to-do list konden afstrepen. Met een fluisterboot toerden we door ons Nederlands Venetixeb en we zijn zelfs aangemeerd om in een afschuwelijke souvenirshop Ben & Jerry's ijs te halen: mijn streven voor deze week, iedere dag ijs eten, lijkt ook te worden behaald. Het was best rustgevend, hoewel we ook wel medelijden kregen met de bewoners van Giethoord die toch echt knettergek moesten worden van de almaar voorbijvarende toeristen die het roer amateurwise maar amper recht kunnen houden en de eenrichtingsverkeersregels aan hun laars dan wel slipper lapten. Ach, hadden ze maar ergens anders moeten gaan wonen.

Het was enig.

We zijn hier nog tot maandag, en als het weer meewerkt gaat dat vast wel goedkomen met mijn 'kijk mij eens lekker op vakantiezijngevoel'.

Vanavond vlocht ik Floors haar in.

"Mama, waarom hou jij nou niet van vakanties? We hebben het hier toch fijn?"

"Ja, we hebben het hier heel fijn. Maar het niets doen, niet even snel naar oma of bijvoorbeel Mick kunnen…dat vind ik minder. En ik mis Max en Jip…"

"..EN HENK!"

"…en Henk", bevestigde ik haar ook mijn hartzeer aangaande de afwezigheid van onze kalende veel te dikke dwerghamster. "En eigenlijk het hele huis waar ik alles zomaar kan pakken. En mijn werk en mijn auto…"

Ze bleef even stil terwijl ik haar haartjes bij elkaar trok.

"Weet je wat je eigenlijk zou moeten doen? Je huis opvouwen. Opvouwen tot het een heel klein huisje is, maar wel nog met alles erin. En dan ook met iedereen erbij die we aardig vinden. Dus alle opa's en oma's, Mick, Elmer, Silvia, Ingeborg…EN ANNE! En dan vouwen we het huis en iedereen die erin zit hier weer uit. Dat zou ik ook wel fijn vinden. Want eigenlijk mis ik iedereen en ons huis en al mijn spulletjes ook al wel een beetje…"

Tja, en dan vraag je je toch af…meent ze dat oprecht? Of heb ik haar met al mijn woorden geindoctrineerd? 

Het stuiterde al weken, hier in Huize de Waard. Klein, blond, grote snavel, onschuldig ogend, maar in de grond van de zaak een kleine duivel. Floor.

Ze zag ergens naar uit. Zeker, haar verjaardag. Maar de week erna stond een vrijwel even zo groot evenement te wachten. Haar allereerste paardrijles. Zoals ik jullie enkele weken geleden al heb verteld, is haar hockeycarrixe8re gestrand nog voor ie goed en wel van start is gegaan. Het had leuk geweest, met een groep vriendinnen op de fiets, stick in de handjes op weg naar de training, waar de kans op het vinden van een lekkere levenspartner dan wel middelbareschooltijdliefde toch een stuk groter is dan op bijvoorbeeld de voetbalvelden. No offense, voetballers onder ons, maar ik denk dat we omgekeerd net zo hard kunnen stellen dat hockeymeisjes er beter uit zien dan vrouwen in een voetbalbroek. Want o, o, o, o, je moet er toch werkelijk niet aan denken dat je dochter vol voor een voetbalcarrixe8re gaat en met zo'n afschuwelijk tenue-tje, voetbalkousen (op de een of andere manier steevast met witte dikke benen) en iedere vorm van lustgevoelens dodende voetbalschoenen een paar keer per week haar hobby gaat uitvoeren. Daar heb je toch geen meisje voor gekregen? Ik ben er absoluut voor dat kinderen vooral doen waar ze zelf zin in hebben, maar ik heb Floor toch wel van navelstreng af aan duidelijk gemaakt dat ze het niet in haar hoofd moest halen ook maar iets positiefs te zeggen over voetbalvelden, de sport an sich – laat staan dat ze voorstelt eens een seizoen te proberen. Zo'n vrouwelijke voetbalsupporter, met zo'n sjaal om d'r nek, een gesigneerd shirtje aan, paardenstaart veel te strak in, en dan agressief krijsen naar het veld… Brrrr! Het waren de eerste woorden die ik zei toen ik hoorde dat de 20-weken oude foetus in mijn buik een meisje was: 'Goddank, ik hoef niet mijn hele leven langs de kant van een voetbalveld te staan.' Het is echt waar, er zijn beelden van.

Goed, geen hockey. Maar paardrijden was ook nog geen optie. Bij ons op stal wordt pas les gegeven aan kinderen van 8 jaar of ouder en Floor op Max zetten doe ik wel eens, maar daarbij is iedere verhouding van paard tot kind volledig zoek. Met haar 1.12 en misschien net 17 kilo valt ze in het niet bij Max die alleen al tot de schoft een slordige 1.55 meet. God weet wat hij weegt, maar het moet het extreemveelvoudige van 17 kilo zijn – ik heb 'm een keer op mijn voet gehad. Als Max zijn hoofd naar beneden doet om aan zijn hoef te ruiken, rolt Floor zo via zijn nek op de grond. Weinig wenselijk. Daarbij komt dat Floor nauwelijks angst voor paarden heeft. Op zich prima (het werkt niet tegen je als je wilt rijden) maar wel een beetje eng als ze weer eens volledig onbevangen met Max loopt en hij haar bijna voorbij dendert omdat ze te traag gaat of haar omver duwt met zijn grote kop omdat hij haar aandacht wil. Geen paardrijles dus. Wel jammer, want hoe eerder ze het leert, hoe sneller ik Max met haar kan delen.

Maar toen kwam ik Jill tegen. Jill staat ook met paard bij ons op stal en geeft in haar vrije tijd les op shetlanders aan kleine ongeduldige meisjes. Privxe9les: hartstikke efficixebnt dus ook nog eens. Omdat de leeftijdsgrens van 8 er niet voor niets is, spraken we af dat ze om de week een half uurtje les krijgt, en de andere week wat mag aankammen of longeren met een paardje bij Max op stal. De randbezigheden moet ze ook allemaal onder de knie  krijgen (paardrijden is zoveel meer dan erop zitten alleen) en het is natuurlijk niet de bedoeling dat haar kleine ruggetje nog voor welke Olympische Spelen dan ook al versleten is.

Zaterdag half elf was het zover. Ze zat al vanaf een uur of acht in haar complete rijoutfit klaar op de bank en toen we eindelijk vertrokken deed ze in de gang al haar kleine ieniemieniehandschoenen aan. Je weet niet wat je ziet; de Chinees die dit in elkaar naait is een priegelaar pur sang! Haar poetskoffer, zweep en cap gingen mee, Floor was er klaar voor. Het enthousiasme was in de auto al overduidelijk meer aanwezig dan wanneer we naar hockey reden, het gewauwel over paarden hield niet op.

Ze mocht kiezen uit drie shetlanders, alledrie mxe9t veulen. Het werd Bonita. Bonita werd gepoetst, gezadeld en Floor stond strak van de spanning. Vanaf het moment dat ze erop zat, straalde ze van oor tot oor. Ze nam een zit aan waar menig (lees 'ik') ruiter een voorbeeld aan kan nemen en ze trok de pony met haar kleine handjes zo de krul in. Ze manoeuvreerde tussen autobanden door en over balkjes heen. Met tranen in mijn ogen schoot ik een kleine 150 foto's van mijn mini-amazone. Het hele halve uur bleef ze lachen en zonder enige vorm van angst aansporen en toen ze er weer afklom ('ik wil het zelf doen') wist ik al wat het antwoord op de vraag: 'Zal ik de hockeyvereniging bellen om te zeggen dat je toch mee komt doen volgend seizoen?' was…

"NEEEE!!!!!"   

Het zit er gewoon in blijkbaar. Paardenmeisjes worden zo geboren, niet gemaakt. Toch heb ik wel de hoop dat ze een gematigd pennyexemplaar is. Alles leuk en aardig, maar tussen het hooi en de drollen kom je toch echt minder snel een leuke vent tegen. Ik kom ook alleen op stal voor Max en om te rijden, het hele randgebeuren met de vleesgeworden Penny-karikaturen is aan mij niet echt besteed. Dus een beetje van de paarden en een beetje van de rest (mama pusht wel) en het komt helemaal goed met Floor.

Vol trots liet ik gisteren jullie complimentenstroom via sms, Whatsapp en op Facebook binnenstromen, nadat ik een deel van de foto's openbaar had gemaakt. En dan geef ik jullie hieronder ook nog even de mogelijkheid om los te gaan op het talent van Floor. Want dat is niet te missen… Toch?